De aarde is zoals het lichaam....

op zaterdag, 08 augustus 2015. Posted in Column

Door Marjelle Brussee

Marjelle

De aarde is zoals het lichaam: een geweldig indrukwekkend, zichzelfregulerend organisch systeem. Waar hebben we kerken voor nodig als de natuur die we zijn en overal om ons heen hebben voortdurend het goddelijke weerspiegelen? Iets wat zo indrukwekkend  groots  is kan toch niets anders oproepen dan eerbied en ontzag, woorden die meestal gekoppeld worden aan wat wij God of het goddelijke noemen. Als je je echt laat raken door die grootsheid van de natuur dan wil je daar als vanzelf met zoveel mogelijk eerbied en respect mee omgaan. Maar als je je laat raken door de schoonheid dan kan je evengoed geraakt worden door de duistere kant van diezelfde schepping, die zich uit in de behoefte aan macht en overheersing van bijvoorbeeld de ene soort over de andere. En de mens is nu eenmaal het machtigste soort  met alle destructieve gevolgen van dien voor de gehele schepping en direct en indirect ook voor zijn eigen soort.

De aarde is zoals het lichaam; het kan ontzettend veel hebben en ogenschijnlijk merken we dus niet zoveel van de ‘onbalans’ die ontstaat als de destructieve kant van de schepping de overhand krijgt, zowel in het lichaam als op aarde. Ja, hier en daar een disfunctioneren , een zeurend gevoel van lichamelijk of geestelijk ongemak, wat te vergelijken is met het gevoel wat we krijgen als we zien dat er aan de andere kant van de wereld een ramp gebeurt of andere extreme toestanden ontstaan die onze aandacht opeisen via de media. Maar onprettige dingen negeren we het liefst zolang dat mogelijk is. En terwijl het lichaam en de aarde allerlei signalen geven dat we met zijn allen steeds meer ‘uit balans’ zijn, praten we onszelf en elkaar graag aan, dat het allemaal wel meevalt en wel los zal lopen. Een andere uiting van onze angst voor de onvermijdelijke realiteit is moralisme: de mens is slecht en daarom gaat het fout. Als we ons aan allerlei bezwerende regels en formules zouden houden, vanuit wat voor geloofsovertuiging dan ook, dan zou het nooit zo uit de hand lopen. Onze blik kijkt weg of verstart, wat ook allemaal maar gewoon heel menselijke reacties zijn als we geconfronteerd worden met onvermijdelijke ellende, innerlijk en uiterlijk.

Vandaag besefte ik meer dan ooit dat de aarde is zoals het lichaam. Het heeft heel lang geduurd voordat mijn lichaam en geest werkelijk volledig uitgeput waren van alles wat ik onbewust deed tegen mijn natuur in, dus ‘uit balans’. Als je de signalen van het lichaam en de aarde niet herkent of erkent kunnen lichamelijke of mondiale rampen je volledig overvallen. Maar het gaat altijd om een opgebouwde spanning van jaren, van decennia, van eeuwen. Ach, de aarde en het lichaam kunnen zoveel incasseren dat wij de signalen ook heel makkelijk kunnen negeren. Totdat het te laat is. Dan krijgen we een chronische ziekte waar we misschien wel nooit meer helemaal vanaf komen. En zo zal het ook met de aarde gaan, er zullen ecologische problemen ontstaan die we misschien wel nooit meer helemaal opgelost krijgen.

Is dat dan de eindconclusie , dat we uiteindelijk aan de destructieve kant van de schepping ten onder gaan?

De aarde is zoals het lichaam: een geweldig indrukwekkend zichzelfregulerend organisch systeem, wat niet anders dan een uitdrukking kan zijn van de goddelijke oerkracht die wij natuurlijk nooit kunnen vernietigen. We kunnen als mens wel in paniek raken, wanhopig worden, depressief of zelfs gek worden vanwege alle rampzalige gevolgen, innerlijk en uiterlijk , van de uitwerking van deze destructieve , duistere kant van onszelf en de schepping. De moraal is hier totaal niet tegen opgewassen en zelfs deel van uit gaan maken, dat heeft het rampzalige machtsvertoon van de katholieke kerk ons ondertussen wel laten zien. De emoties lopen hoog op als wij met persoonlijke of mondiale rampen te maken krijgen en dat is even onvermijdelijk als de rampen zelf. En tegelijk zijn die emoties misleidend want ze willen ons laten geloven dat dit het einde is van alles, en dat het nooit meer goed komt en we voorgoed verloren zijn, wat dat ook moge betekenen.

De aarde is zoals het lichaam en de natuur is onvoorstelbaar en oneindig veerkrachtig. Als we individueel en als mensheid de grote en onvermijdelijke rampen overleven misschien dat we dan eindelijk weer met eerbied, respect , ontzag en dankbaarheid kunnen buigen voor het lichaam en de aarde als eerlijke, pure en machteloze afspiegeling van het goddelijke. Misschien dat we de aarde en het lichaam dan weer kunnen gaan beleven als tempel, als moskee, als kerk, als de ‘heilige ruimte’ waarin zich het mysterie van de goddelijke oerkracht openbaart. Want niet wij machtige mensen maar die goddelijke oerkracht herstelt het evenwicht, dat ook wij zo nodig hebben voor ons persoonlijk en gezamenlijk welbehagen. En die kracht is overal en altijd in onszelf en om ons heen….