Scheppingskracht - deel 2

op donderdag, 23 april 2015. Posted in Column

Door Marjelle Brussee

Scheppingskracht

Het klinkt zo mooi, de ervaring van eenheid en het besef dat alles en iedereen met elkaar verbonden is en van elkaar afhankelijk is. Maar een van de redenen waarom het zo moeilijk is in dit licht te blijven is het bewustzijn van de schaduwkant die hieraan vast zit. Als ik namelijk met alles en iedereen verbonden ben betekent dat dat ik ook betrokken ben bij het leed van alle schepselen; al het lijden van anderen, van dieren, van de natuur is ook onderdeel van mijn lijden. Ik kom op dit punt in een heel moeilijk vaarwater terecht, want ik kan het eigenlijk niet verdragen om mensen, dieren en de natuur te zien lijden, en niks te kunnen doen. Dat heeft namelijk iets verlammends, iets ondraaglijks, zeker als het om mensen, dieren of natuur gaat die dicht bij me staan. Zoals de natuur om me heen die op allerlei manieren wordt beschadigd of gewoon botweg vernietigd omdat de mens die macht heeft en nog meer ruimte wil voor zichzelf en zijn ziekmakende consumptiemaatschappij. En zoals de dieren hier in de buurt die in grote megastallen staan te wachten om uitgemolken of ‘geconsumeerd’ te worden. Minstens zo moeilijk vind ik het als ik iemand die me lief is bijna ten onder zie gaan aan zijn of haar  geestelijk of lichamelijk lijden. En ik kan niks doen.

Het punt is, ik kan natuurlijk van alles doen, ik kan enorm mijn nek gaan uitsteken voor wie of wat dan ook en dat heb ik ook veel gedaan in mijn leven. Maar dat gaat al gauw ten koste van mezelf. En hier stuit ik weer op een keiharde natuurwet: iedereen moet zelf zien te overleven. Het moeilijkste van al die prachtige natuurfilms en -verhalen vind ik het moment waarop een moeder haar eigen jong in de steek laat omdat ie te zwak is om te overleven. Ze laat haar eigen kind dus gewoon sterven. In het blad van Brabants Landschap stond een reportage van de Dodaars, een heel mooie eend. Maar zo mooi als ze eruit ziet is de natuur niet altijd: het zwakste eendje uit het nest zoekt steun bij de moeder maar die begint haar jong dan juist flink te pikken, om het van zich af te duwen. Het eendje moet zelf overleven en dat lukt uiteindelijk niet. Zo gaat dat dus in de natuur.

Het dubbele aan onze maatschappij is dat enerzijds steeds meer bezuinigd wordt op de zorg, anderzijds zijn we met zijn allen ook doods(!) bang om de natuur zijn gaan te laten gaan en  zwakke mensen te ‘laten sterven’; we houden mensen soms heel lang en op een heel kunstmatig manier in leven. Het is een heel natuurlijk selectieproces in de natuur dat alleen de schepselen die leren onder de gegeven omstandigheden zich aan te passen of een andere vorm te vinden om zelfstandig overeind te blijven kunnen overleven. Een te grote afhankelijkheid van je omgeving of van de zorg van anderen is niet alleen zeer belastend voor de omgeving, de ‘zwakke schakel’ wordt hier uiteindelijk zelf ook niet gelukkig van. Maar ja, zulke uitspraken lijken wel taboe in een wereld waarin het zorgen voor de ‘zwakkeren’ een soort morele verplichting is geworden, desnoods ten koste van jezelf.

Als mens zijn we natuurlijk tot meer in staat dan ‘dierlijk overleven’, en dat geeft ons ook een stuk verantwoordelijkheid. Het vermogen ‘een betere wereld te creëren’ is prachtig, maar er is ook een tendens die ons wil doen geloven dat we alles kunnen creëren wat we maar willen, als we maar echt willen. En daar lijkt het alsof we de natuurwetten beginnen te negeren, om een bepaalde diepe pijn die bij deze schepping hoort te ontwijken. Scheppingskracht is de kracht van het hart en de verbeeldingskracht, en die hangt samen met de ervaring dat we met  alles en iedereen verbonden zijn maar….we kunnen  niet alles en iedereen  redden. Er zijn mensen die ten onder zullen gaan aan de veranderingen in de maatschappij, fysiek of psychisch, en daar kun je in de meeste gevallen niks aan doen als individu. Het is een natuurwet die hoort bij onze gebroken schepping, dit aardse bestaan, en die kunnen we als mens alleen werkelijk helen als we ALLEMAAL onze verbondenheid met het geheel zouden ervaren en onze scheppingskracht zouden gebruiken. En zover is het nog niet, in elk geval niet op deze planeet…

Ik kan dus vanuit de intense verbondenheid met het geheel mijn scheppingskracht inzetten om een betere wereld te creëren en dat zal ik ook altijd blijven doen. Maar ik zal ook altijd pijn hebben om alles wat ik niet kan doen, wat ook niet mijn verantwoordelijkheid is en als ik het toch zou doen ga ik mezelf pijn doen. Ik zal dus in die verbondenheid met alles en iedereen moeten leren verdragen dat ik mensen, dieren en natuur ‘ten onder zie gaan’ en dat kan niet anders dan mij ook diep raken. God schept, en God huilt…..