Scheppingskracht

op maandag, 20 april 2015. Posted in Column

Door Marjelle brussee

Scheppingskracht

De lente is begonnen. De tijd van nieuw leven en voortplanting, van de bloemetjes en de bijtjes, de mannetjes en de vrouwtjes. Maar zoals het in de liefde niet alleen om sex gaat , zo gaat het in de natuur ook niet alleen om voortplanting. Het gaat om verbinding en dat alles en iedereen van elkaar afhankelijk is. Zonder grond geen wortels en zelfs het kleinste plukje groen kan niet zonder water en zonlicht. In de natuur is dat de normaalste zaak van de wereld.

In het dierenrijk zien we dat verbinding ook een hele emotionele behoefte is. Dagenlang stond hier in de buurt de hele dag door een schaap te blaten, en toen ik ging kijken zag ik dat hij of zij alleen stond. Het schaap was heel erg nerveus en onrustig en ik wilde net gaan bellen naar ‘dier in nood’ toen er eindelijk een schaap bijgezet werd. En meteen was alles weer goed. Het paard dat hier in de buurt alleen in de wei staat is ook vreselijk onrustig, net voor het moment dat de paarden aan de overkant de wei in gelaten worden. Ze kunnen niet bij elkaar, er wordt niet ‘gepaard’ maar de behoefte aan de verbinding, zeker met de eigen soort, is blijkbaar van wezenlijk belang.

Voor ons mensen is dat natuurlijk ook zo. Het ergste is als we dat niet eens meer voelen, en alleen nog maar bezig zijn met spullen verzamelen en succes en macht najagen. Dat adrenaline-shot wordt steeds belangrijker daar waar er een zeker gevoelloosheid is ontstaan omdat we geen hartsverbinding meer kunnen of durven maken, en niet meer voelen dat we met alles en iedereen verbonden zijn. Het valt natuurlijk ook niet mee om je hart te blijven openen in een wereld waar de angst als een storm doorheen jaagt en ons soms met orkaankracht uit elkaar probeert te drijven. Toch ben ik steeds weer diep geraakt en ontroerd door de kwetsbare kracht van het hart die zich toch weer, net als alles in de natuur, een weg naar het licht baant en ervoor zorgt dat we ons opnieuw openen voor elkaar, mooi en kwetsbaar kunnen als een bloem.

Wij mensen beschikken niet alleen over deze wonderbaarlijke natuurkracht, we zijn ook nog eens gezegend met een bijzonder vermogen: scheppingkracht. Je zou dat de ‘Goddelijke vonk’ kunnen noemen die wij allemaal in ons hebben. We zijn echter net zo gevoelig voor de slang in ons, die ons verleid om onze bijzondere kracht te gebruiken om ons juist los te maken van het goddelijke in de waan dat wij daar beter van zouden worden. Het paradijsverhaal is , als je het losmaakt van de morele lading, een prachtig verhaal over de vrijheid die wij gekregen hebben om te scheppen of te vernietigen. Scheppen kunnen we alleen als we verbinding houden met het Goddelijke in onszelf, met dat wat ons persoonlijke belang te boven gaat. Maar iedereen is gevoelig voor persoonlijke macht, hebzucht, verlangen en de angst die daarmee gepaard gaat en niemand is in staat die verleiding altijd en overal te weerstaan. Dat wordt je echter onmiddellijk vergeven als je opnieuw besluit je te richten op het Goddelijke, in jezelf en om je heen. Als je je richt op het maken van verbinding in plaats van je eigen belang, en het leveren van jouw unieke bijdrage aan het creëren van een betere wereld.

Scheppen is geen morele verplichting, het is een gave die wij hebben als mens, om de schepping te vernietigen of juist weer heel te maken zodat de leeuw en het lam weer naast elkaar kunnen liggen. Die gave, dat is het mooiste talent wat we hebben, en het staat  los van onze persoonlijke talenten. Dat wil dus ook zeggen dat IEDEREEN het kan of kan leren. Het is dus geen ‘talentenjacht’, niet de zoveelste wedstrijd , maar een herinnering aan het paradijs die we allemaal in ons dragen, en die ons uitnodigt om niet alleen op te staan als we voor de zoveelste keer zijn gevallen of neergesabeld, maar zelfs de wereld een stukje beter te maken, door te luisteren naar die ‘goddelijke vonk’ in onszelf. In tegenstelling tot het streven naar macht en bezit is dit geen eenzame door angst en adrenaline gedreven strijd, in tegendeel: het gaat juist uit van verbinding, en dat alles en iedereen van elkaar afhankelijk is. En dat is iets heel moois, net zo mooi als de lente ….