Zegen

op donderdag, 12 maart 2015. Posted in Column

Door Marjelle Brussee

Zegen_foto

‘Mijn zegen heb je!’ Is dat niet wat ieder kind het liefst van zijn of haar ouders wil horen als ie op eigen benen gaat staan en zijn of haar eigen keuzes gaat maken? Niet alleen meneer pastoor is blijkbaar gemachtigd tot het geven van een zegen, wij kunnen ook elkaar zegenen! Ik vind dat iets moois, iets goddelijks, je zegt daarmee wat God tegen ieder van ons mensen wil zeggen: ‘ik sta achter je, ik steun je onvoorwaardelijk, wat je ook doet, waar je ook gaat’

Als mens kunnen we dus een zegen zijn voor een ander mens.

 Natuurlijk gebeurt in de praktijk ook vaak het omgekeerde en zijn we juist een vloek voor elkaar, zeker als we tot elkaar ‘veroordeeld’ zijn. Oordeel is vernietigend en kan het onvermijdelijke lijden wat bij dit leven hoort tot een hel maken.

Maar soms is het al heel pijnlijk als je van iemand waarvan je dat heel graag zou willen geen onvoorwaardelijke steun krijgt. Zo bid ik de laatste tijd veel tot Maria, en dat is eigenlijk iets heel moois, en heel goeds, want als ik iets gemist heb dan is het wel gezonde moederliefde. Mijn vader is protestants en heeft niks met die ‘maria-verering’ zoals hij dat noemt. Hij veroordeelt mij niet maar zijn zegen krijg ik ook niet.

De laatste tijd heb ik ook een aantal heel belangrijke contacten verbroken. Ik hou nog steeds van die mensen en ze hebben een hele belangrijke rol in mijn leven gespeeld. Maar ik ben iemand die zich blijft ontwikkelen en wil groeien, en als mensen daar niet in mee kunnen of willen kun je ze beter loslaten want dan steun je elkaar in de praktijk niet meer. Dat wordt je meestal niet in dank afgenomen, mensen voelen zich in de steek gelaten en begrijpen het niet. Hun zegen krijg ik dus niet.

Het is niet zo makkelijk maar het helpt wel als het lukt om juist die mensen die oordelen over mij of mij niet steunen in mijn keuzes wel mijn zegen te geven.  En minstens zo belangrijk is het om tegen het kind in mezelf te zeggen: ‘ ik steun je helemaal en onvoorwaardelijk’. Dus het maakt niet uit of je boos en verdrietig bent omdat je niet de steun krijgt die je wil, of je in staat bent een ander te vergeven of niet, of je in staat bent tot wat dan ook, het is altijd goed, je bent altijd goed zoals je bent. Mijn zegen heb je, Gods zegen in mij heb ik altijd.